vrijdag 20 november 2015

Winkelen bij de lokale bioboer

winkelmand

Het stond reeds een tijdje op mijn verlanglijst, winkelen bij de lokale bioboer.

Vorig jaar mocht mijn dochter via haar school op boerderijklas bij de lokale bioboer. Ieder donderdag gingen ze in de namiddag werken op het veld. Een schoolproject waarbij kinderen gedurende een jaar in de praktijk alles leren over zaaien en oogsten. Het begon echt vanaf nul, de grond omgraven, wandelpaden maken, scheidingsmuren bouwen, groenten zaaien. Tot slot konden ze na een paar maanden hun eigen groenten oogsten. Kortom de liefde voor voor een groentetuin werd geboren.

Op het einde van het schooljaar mochten alle ouders en grootouders langskomen om te bekijken wat de kinderen het afgelopen jaar hadden geleerd. We kregen een uitgebreide uitleg over de boerderij en hun opzet. Ze werken met groentepakketten en leveren enkel aan de regio. Twee keer per week is de hoevewinkel open om niet alleen hun producten maar ook andere producten die regionaal gemaakt zijn aan te kopen.

Herorganiseren

Twee keer per maand moet ik in de gemeente zijn waar de boerderij gevestigd is. Mijn dochter volgt rijles op een manège in die gemeente. Er was maar één probleem, wij hadden les op zondag en de winkel is enkel open op woensdag en zaterdag.

De winkel is iets te ver weg om met de fiets langs te gaan. Laat staan dat ik het handig vind om met een mand vol groenten, fruit, eieren en graan terug naar huis te fietsen. De auto gebruiken om naar die winkel te gaan terwijl er drie warenhuizen op wandelafstand van mijn thuis zijn vind ik wat gek.

Omwille van het weer werd op een gegeven moment de rijles van mijn dochter verschoven van zondag naar zaterdag. Ik liet de manège-houder enthousiast weten dat ik dat ideaal vond omdat ik dan naar de bioboer kon. Een week later liet ze me weten dat het geen probleem was om de lessen altijd op zaterdag te laten doorgaan. Een nieuwe gewoonte was geboren.

Langsgaan bij de bioboer

Totaal onvoorbereid kwam ik toe bij de bioboer. Ik heb altijd winkeltasjes bij, maar geen tasjes om groenten en fruit in op te bergen, laat staan granen en eieren. Gelukkig had de bioboer papieren zakjes voor de groenten en het fruit. Toen ik de eerste keer haver bestelde kwam die in een broodzak terecht. De eieren was een ander verhaal, die zijn vaak groter dan de eitjes van het warenhuis en passen niet in de gewoonlijke doosjes.

De eerste weken dacht ik dat het noodzakelijk was om katoenen zakjes te kopen om mijn groenten en fruit apart te kunnen inpakken. Tegenwoordig heb ik gewoon een grote tas bij waarin ik alles samen vervoer. Eigenlijk heb ik enkel zakjes nodig voor kleine zaken, zoals snoeptomaten of druiven. Mijn papieren zakjes bewaar ik in de winkeltas, op die manier kan ik ze lang hergebruiken. Voor mijn haver neem ik mijn bewaardoos van thuis mee. Het meenemen van een doosje voor eieren is reeds een gewoonte geworden.

Het is zo lang geleden dat ik in zo'n klein dorpswinkeltje was. Ik ben gewoon om rustig door de winkelrekken te lopen. Ik lees en vergelijk producten en ik geniet van die vrijheid. In een warenhuis leer ik eigenlijk zelden nieuwe mensen kennen, hooguit af en toe een korte babbel met iemand die ik ken. De meeste mensen zijn gehaast, dus veel inhoud zit er niet in die gesprekken. Bij de bio-boer kom ik in een andere wereld terecht. Er staat meestal koffie of thee en een nieuw gebakje om uit te proberen. Na een paar bezoekjes hou je daar rekening mee en voor je het weet sta je te praten met andere klanten. Dat is best leuk om te ervaren.

Gebrek aan informatie

Wat ik vooral mis bij de bioboer is informatie. Er staat niet vermeld waar de producten vandaan komen. Aan het aantal is al snel te merken dat niet alles lokaal gekweekt is. Perzikken, nectarinen, bananen, ananas, ik weet dat ze niet gekweekt worden op die boerderij, maar waar komen ze dan vandaan? Op de website vermelden ze die informatie wel en in de nieuwsbrief kom ik te weten wat de huidige seizoensgroenten zijn en hoe ik die moet bereiden, dat is dan weer handig bij het opmaken van mijn boodschappenlijstje.

Gebrek aan informatie zorgt er voor dat ik niet op de hoogte ben van merkveranderingen. Kocht ik bijvoorbeeld in het begin van de maand havermout die lekker was, op het einde van de maand had ik havermout die zwaar op mijn maag lag. Voor mij is dit heel belangrijke informatie. Ik heb galreflux en ik ben daardoor enorm merkgebonden. Een product die ik pijnloos kan eten zal ik trouw opnieuw kopen. Een product dat ik niet ken koop ik enkel in kleine hoeveelheden zodat ik eerst kan experimenteren.

Ook op het bonnetje staat nauwelijks wat vermeld. Je kan achteraf niet eens achterhalen wat hoeveel gekost heeft. Er staat geen productnaam vermeld, geen gewicht, geen aantal,… Enkel wat cijfertjes en een prijs. Dat vind ik dus knap vervelend. Je kan als consument niks meer controleren, het is aanvaarden en verder gaan. Je staat er pas bij stil wanneer het er niet meer is.

Toch besluit ik het een paar maanden uit te proberen. Ik ga in dit geval zero-waste als belangrijkste doorslaggevende factor bestempelen. Misschien dat ik met der tijd een beter contact krijg met de verkoopster en een oplossing vind voor de rest.

Een betere planning

Ondanks dat ik altijd wel een boodschappenlijst maak blijk ik toch altijd een aantal spullen te vergeten. Nu de winkel zo ver weg is ervaar ik dat als een vreselijk tekort van me. Voorheen was dat niet erg, ik schreef het gewoon op het volgende briefje en diezelfde dag of een dag later was het reeds aanwezig. Nu moet ik veertien dagen wachten.

Ik spendeer ook veel meer tijd in de keuken, want naast het bakken van cake en koeken moet ik nu ook groenten invriezen. Het zijn allemaal zaken die best leuk zijn om te doen en het schenkt me veel voldoening, maar het halveert mijn vrije tijd. Ik ben benieuwd of ik na verloop van tijd hier toch mijn voordeel ga uit halen.

8 opmerkingen:

  1. Succes in je zoektocht! Aardig boekje om te lezen is 'Weg van de supermarkt : wat de grootgrutter niet wil dat u (w)eet' van Gerrit Jan Groothedde. Hij zoekt alternatieven voor de supermarkt, weliswaar niet helemaal om dezelfde reden als jij, maar kom... Als je het boek nog niet kent: je zal er waarschijnlijk punten van herkenning in vinden, en misschien wel lachen om zijn steeds weer mislukkende pogingen... :D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Cool, ik ga eens kijken of er een ebook van is. Bedankt voor de tip.

      Verwijderen
  2. Een beetje avontuurlijk shoppen... Het is eens wat anders. Hier in de streek komen de bioboeren de laatste tijd ook uit de grond gekropen. Gek genoeg hebben ze veel meer klanten van veraf dan uit de buurt.
    Maar ja, hier op de buiten hebben velen nog zelf een tuin...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wij hebben dat geluk jammer genoeg niet meer. Mits een investering zouden we de tuin wel kunnen omvormen maar dan zou er nog weinig speelruimte zijn voor mijn dochter en de hond.
      Bovendien gaan we jaarlijks drie weken op reis tijdens het heetste van de zomer. Bij thuiskomst schiet er dan van die moestuin bitter weinig over. Opgevreten of uitgedroogd.

      Verwijderen
  3. Hmm, ik word hier niet heel enthousiast van moet ik zeggen. Het is natuurlijk leuk om duurzaam te kopen, maar ik vind dat er toch wel wat haken en ogen aan zitten als ik dat zo lees.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is waar Nicole. Ik heb dan ook geen zin om het te verbloemen. Ik ben absoluut voor een propere manier van leven, maar ik geniet ook van de faciliteiten die de vooruitgang biedt. Stap voor stap geloof ik wel dat het uiteindelijk moet lukken. Ik zie niet in waarom de bio-boer bijvoorbeeld geen modern kassaticket kan geven. Dat ligt toch een beetje in hun handen.

      Verwijderen
  4. Nog nooit rechtstreeks gewinkeld bij een 'bio-boer' (lijkt me wel leuk en interessant om eens te doen), maar zo te lezen brengt het ook wel wat gedoe met zich mee...
    Ik weet niet of ik het eens ben met je reactie op de comment van Nicole hierboven. Een andere manier van produceren - wat de bio-boer dus doet - kan mogelijk een andere, arbeidsintensievere technologie vergen. Ik kan me voorstellen dat de bio-boer dan misschien genoodzaakt is om prioriteiten te stellen en niet helemaal de zelfde handelswijze kan naleven als alle andere boeren.
    Tijdgebrek, bedoel ik dus...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Sunny,

      Andere manier van produceren hoeft niet he... Ik ben wel blij met de manier waarop ze produceren. Het is gewoon de manier waarop het aangeboden wordt, de informatie en het kassaticket die me wat dwars zit. Ergens denk ik dus dat ik niet goed snap wat je bedoelt.

      Groetjes

      Verwijderen