woensdag 11 november 2015

Wanneer de nood tot veranderen verdwijnt

Sopdet Minimalisme

In de herfstvakantie reserveer ik altijd een dag om de slaapkamers nog eens grondig te kuisen voor de winter begint. Ramen, deuren, muren en plafonds worden gewassen. De kasten worden leeggehaald, uitgewassen en alles wordt met een kritische blik terug gelegd.

Het was de derde keer dat ik dit jaar onze slaapkamer grondig minimaliseerde. Bij alles wat ik vastpakte stelde ik mezelf opnieuw de vraag: “Maakt dit mij gelukkig?” Opnieuw moest ik merken dat ik heel wat spullen weg deed. De zakken voor de Kringloop en de vuilbak vulden zich opnieuw heel vlotjes.

Tijdens mijn eerste pauze stelde ik mezelf een extra vraag. Ben je aan het ontlopen van uitstelgedrag? Het is immers eenvoudig, wat je wegdoet hoef je niet meer te doen. Het is een harde mokerslag. Geconfronteerd worden met gefaalde projecten en een gebrek aan energie om te herbeginnen is niet leuk. Weglopen van het verhaal door alles weg te doen is inderdaad eenvoudig.

De kwelgeesten in mijn hoofd zagen hun kans schoon en deden een aanval op mijn humeur. Een typische gemoedstoestand die me bij Allerheiligen altijd overvalt en ik duwde het al kuisend van me af. De innerlijke strijd maakte me moe en hoe harder ik me verzette hoe meer demonen ik zag ontwaken. Tot ik toegaf: “Ja, ik ontvang heel wat ideeën die ik niet afgewerkt krijg. Ja, ik heb minder energie dan vroeger. Ja, ik moet weglopen om bij mijn kern te blijven. Ja, ja, ja en dat is oké!”

Ik ontdekte een aantal kledingstukken die lagen te wachten op een nieuw bestaan. Ik nam ze één voor één vast en spontaan overviel mij een zalig gevoel. Het project is nog lang niet opgestart en toch … Onaangeraakt beleefde ik ze als een meerwaarde. Hoe mooi is het wanneer je iets gewoon in zijn waarde kan laten en er van geniet zoals het is?

Is dat de ware aard? Is dat de kunst van genieten. Jezelf omringen met zaken die je niet wil veranderen. Het zijn alvast de momenten waarin ik het meeste rust ervaar. Om je heen kijken en beseffen: “Het is goed zoals het is.” Geen verlangen naar verandering, geen drang om te verbergen, niet herwerken tot iets waartoe het niet voorbestemd is. Een natuurlijke stroming waarbij alles vloeit naar waar het moet vloeien.

Sopdet Minimalisme

Een dure ketting met bijgepaste oorbellen lagen verborgen in mijn kast. Een geschenk uit het verleden dat me herinnerde aan kneden en herkneden. Iemand in huis verlangde naar die ketting en mocht ze afgelopen vakantie ontdekken op haar hoofdkussen. Een kreet van vreugde gevolgd door een dikke, springende knuffel. “Geniet er van en laad hen met mooie energie.”

Deze blog maakt deel uit van mijn reis op weg naar minimalisme. Ik laat me inspireren door de minimalisten Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus. De bedoeling is dat je jezelf aan de hand van een fictieve verhuis omtovert tot een minimalist. Niet alle stappen zijn eenvoudig, maar andere stappen zijn volgens mij voor iedereen doenbaar. Het vraagt wat tijd, aandacht en motivatie. Daar waar zij spreken van 21 dagen, spreek ik liever van 21 stappen. Wil je meer lezen, neem dan een kijkje op mijn verzamelpagina 'Minimalisme', de 21 stappen heb ik in het kort beschreven onder de titel '21 dagen op reis'.

6 opmerkingen:

  1. Oooo, wat een mooi diepzinnig blog. Ik heb het nu twee keer gelezen.
    Het ontlopen van uitstelgedrag ......dat lijkt in tegenstrijd, maar geeft blijk van heel veel inzicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou het niet kunnen... Voor mij bevat alles herinneringen, en die koester ik. Zelfs de niet aangename herinneringen hou ik bij, want ze vormen de sleutel tot het geheel. Misschien ligt daar de bron van mijn verzamelingen?
    Maar ergens heb je natuurlijk gelijk, het is idioot kleren te laten liggen die je niet meer draagt, of die versleten zijn, of... Best dat mijn vrouw dan wel eens, achter mijn rug "de kuis" doet. Anders zou ik wellicht moeten bijbouwen !
    Groetjes !

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik voel mezelf ook veranderen: stilaan. Ik leef bewuster en rustiger. Ik maakte onlangs mijn kleerkast zo goed als leeg en bracht de volle zakken naar de dichtstbijzijnde container voor een goed doel. Het helpt ook wel dat de kinderen in de week op kot zijn. De gejaagdheid en stress door de week zijn (na 18 jaar) verdwenen. Het hoeft allemaal niet zo nodig meer. Ik ben een gewone vrouw en zal geen uitzonderlijke dingen presteren. Pas nu heb ik dat aanvaard.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh eerlijk, het gevoel dat het goed is zoals het is. Volgens mij is dat de weg naar innerlijke rust: acceptatie! Ik wil dat ook!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel herkenbaar... die 'goede voornemens', die zich hebben opgestapeld in de vorm van 'materie'. Ik bedoel: de projecten waaraan ik ooit begonnen ben en nooit heb afgemaakt. Vond het vaak moeilijk om ze weg te doen, want ik zou ze toch moeten afmaken, vond ik altijd. Inmiddels weet ik dat ik ze rustig nog drie jaar kan laten liggen, als ik wil, maar 'af' komen ze nooit. Nu doe ik ze dus wat sneller weg. En ja, soms met een negatief oordeel over mezelf, maar tegenwoordig steeds vaker met acceptatie. Nu kan ik al wat vaker denken: Dat vond ik toen een goed idee, maar nu niet meer.
    En wat ook zo herkenbaar is - en waarvan ik vind dat je dit heel mooi onder woorden brengt - "Ik ontvang heel wat ideeën die ik niet afgewerkt krijg". Eigenlijk stom dat we onszelf daar zo negatief om beoordelen, want mogen we niet juist heel dankbaar zijn om het feit dat we zoveel 'ideeën ontvangen'? Er zijn genoeg mensen die zich dood vervelen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooie blog!
    Ik was een tijdje geleden iets gelijkaardigs aan het denken toen ik - eindelijk - de studeerkamer begon aan te pakken. Eindelijk, omdat daar wat pijnpunten liggen: een thesis die niet helemaal verlopen is zoals ik wilde, boeken van een studie ik niet afmaakte...
    Die boeken deed ik al bij al vrij vlot weg, maar ik merkte dat die vlotheid niet kwam omdat ik die studie heb losgelaten, maar dat ik integendeel zelfs dacht "ach, tegen dat ik opnieuw start, zijn er toch nieuwe cursusboeken, dus deze kan ik dan toch niet meer gebruiken". Weglopen van het idee om het eindelijk te accepteren en los te laten, dat was het. Want als ik die studie ooit opnieuw start, dan wil ik dat het is omdat ik het écht wil en niet omdat ik "moet" goedmaken wat onafgewerkt is. En als het niet is omdat ik het echt wil, dan wil ik het ook gewoon kunnen loslaten en ze niet opnieuw starten. Confronterend hoe spullen soms heel erg samenvallen met de pijnpunten in je hoofd.

    BeantwoordenVerwijderen