vrijdag 13 november 2015

Mijn voorliefde voor de duisternis

Vallende ster

Nu het 's avonds weer sneller donker is sta ik stil bij de reden waarom ik zo hou van de duisternis.

Afgelopen week stond ik buiten naar ons dak te kijken. Een gedeelte van de nok was losgekomen en moest zo snel mogelijk gemaakt worden. Toen ik naar boven staarde zag ik een vallende ster naar het Westen scheren. De maanden oktober en november zijn gekend voor de Tauriden die uit het sterrenbeeld Stier komen. Ik kon wel springen van geluk, zo lang geleden dat ik nog eens een wens gedaan had.

Even later ging ik met Olaf wandelen. De eerste weken dat hij hier was durfde hij nauwelijks vooruit te gaan tijdens de avondwandeling. Hij schrok van ieder geluidje en waarschijnlijk nog meer van het feit dat de bron van het geluid verscholen was in de duisternis. Ik herken het gedrag van bij mijn dochter. In tegenstelling tot haar kreeg hij niet de toestemming om thuis te blijven. Na een paar weken was hij de duisternis gewoon en tegenwoordig loopt hij flink mee. Mijn dochter is jammer genoeg nog steeds bang van het donker.

Zelf kom ik tot rust na zonsondergang. Alles wordt rustiger, de mensen trekken zich terug in hun veilige huisje, er rijden minder auto's rond en heel wat beelden verdwijnen in de duisternis. Ik hou van die toestand, het introverte, de terugtrekking. Ik krijg minder te verwerken van de buitenwereld, maar de indrukken die overblijven zijn dubbel zo intens. Het schenkt me een baarmoedergevoel, een baby die in moeders schoot heel wat geluiden en bewegingen oppikt deinend op het vruchtwater. Alles is gedempt en rustig, maar toch als een constante aanwezig.

Wanneer ik na zonsondergang durf in actie te komen dan riskeer ik in een roes gevuld met energie en inspiratie terecht te komen. Het is alsof ik dan meer ruimte krijg, al de rest heeft zich immers teruggetrokken in de duisternis. Ik hoor mijn eigen gedachten beter, kan me beter focussen en voel me als herboren. De energie die ik voel is mijn energie en daarin functioneer ik het best.

Gelukkig overkomt het me zelden dat ik in een slapeloze nacht terechtkom. Wanneer ik de dag erna moet gaan werken word ik dan gek van de gedachte dat ik bij zonsopkomst een emotioneel wrak ga zijn. Hoe later ik ga slapen, hoe actiever mijn dromen… Dat wel. Maar daar geniet ik dan eindeloos van want ik herinner me ieder detail van die dromen en geen film evenaart mijn eigen dromen.

 

2 opmerkingen:

  1. hehe ! Heeft mijn "droom" de uwe gewekt ?
    Hier in onze streek (De Vlaamse Ardennen,) heb je nog van die verkavelingsbaantjes, waar geen licht te zien is. Pas dan zie je dat de nacht haast nooit pikkedonker is.
    In betere tijden ging ik soms joggen bij nacht... Heerlijk was dat. Ik droeg wel een fluo-jacket voor de veiligheid.
    Maar daar was niet alleen de nacht, ook de stilte en soms het geluid van een roepende uil...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Exact de reden waarom ik soms graag in het donker ga lopen. Ook al is het net dan moeilijker om mijzelf aan de gang te krijgen, eens ik dan vertrokken ben, kom ik in een zalig coconnetje van stilte en rust terecht.

    BeantwoordenVerwijderen