vrijdag 22 januari 2016

Blaffende honden bijten niet

By Matt from Melbourne, Australia

Dat is een uitspraak die ik reeds vaak gebruikt heb in mijn leven.

Wanneer we ons als mens bedreigd voelen dan hebben we vaak twee instinctieve reacties, vluchten of aanvallen. Het zijn naar mijn mening natuurlijke reacties die we ook zien bij dieren. De afgelopen jaren trekt een ander instinct mijn aandacht, het dreigen. Kan je dieren opnoemen die dreigen wanneer ze in gevaar zijn? Zelf vind ik de kraaghagedis een prachtig voorbeeld. De dreighouding die hij aanneemt wanneer hij zich bedreigt voelt is prachtig.

In mijn pubertijd had ik er een hekel aan wanneer mensen dreigden en vervolgens hun handelen niet afstemden op hun dreigementen. Ik vond ze dan zwak en verloor iedere vorm van respect voor ze. Ze konden reacties verwachten zoals: Ik dreig niet, ik waarschuw!. Niet veel later handelde ik naar mijn gedachten en mocht ik de gevolgen dragen. Ik was de rebel, de wilde, maar het boeide me niet. Ik volgde mijn hart en hield me aan mijn woord.

Met de jaren verloor ik toch mijn wilde haren… of de scherpe hoekjes werden bijgevijld. Lange tijd maakte dat me triest. Ik had het gevoel dat ik gevangen zat in een wereld die wij ‘de maatschappij’ noemen. Het ‘normale’ voor velen. Ik waarschuw niet meer, ik dreig. Ik schaam me voor die loze uitspraken, weet dat ze slechts een bewijs zijn van mijn onmacht. Ze verkopen als zoete broodjes maar hebben oh zo’n bittere nasmaak. Wanneer ik ze waarneem bij anderen dan vind ik dat zwak en laf, dus zo oordeel ik ook over mezelf.

Vuurtjes die snel oplaaien, maar al even snel zijn uitgeblust. Thuis voelen we die momenten aankomen en waarschuwen we elkaar. Ik heb lange tenen vandaag, ik ben totaal niet stressbestendig. Sorry als het fout loopt. Die uitspraken helpen om dreigementen te relativeren, maar toch maken sommige uitspraken soms diepe, onzichtbare wonden. Ze brengen minachting met zich mee en verborgen wrok.

Hoe leer ik uitspraken van anderen relativeren zonder over me heen te laten lopen? Hoe zorg ik er voor dat ik zelf geen dreigementen uit?

4 opmerkingen:

  1. Het is een beetje: "blaffende honden bijten niet"... Is dat verkeerd? Is dat niet waarmaken wat je zegt? Ik dacht van niet. Driegen is een vorm van waarschuwen, niet meer, niet minder. Je kunt met dreigen eigenlijk nog de twee kanten op. Het is ook een vorm van verdediging, als ik mijn stekels opzet, lijk ik groter.
    Het is een algemeen verschijnsel, waarom dan niet bij het dier mens?
    Is het nodig ? Wellicht niet, maar als het helpt om echte moeilijkheden te vermijden lijkt het me al bij al een elegante oplossing.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar geef je me stof om over na te denken. Mooie invalshoek. Een mens dreigt om zijn grenzen duidelijk te maken. Misschien moet ik de focus verleggen en leren grenzen aan te geven zonder kwetsend te zijn.
      Dankjewel Antoon.

      Verwijderen
  2. Door mijn zwangerschap ben ik nogal veel de blaffende hond tegenwoordig :-) Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet 100 procent mee ben met de betekenis die je nu net geeft aan dreigen en durf de discussie dus niet echt aangaan ;-) Wel stof voor een goed gesprek lijkt me.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Ann,

      Tja, als je zwanger bent kan ik me inbeelden dat de hormonen je parten spelen. Ik geloof ergens dat we een zwangere vrouw extreem veel kunnen vergeven ;)
      Ik doel niet echt op het discussiëren, eerder op het handelen. Een voorbeeldje: "Als je nu niet stopt pak ik de iPad af!" Daarna ga ik een sigaretje roken, kom terug en dan zeg ik: "Zeg nu eens hoe je het zelf wil oplossen." Ik dreig met een straf, koel af en kom met een alternatief af. Ik snap niet waarom ik dat alternatief dan niet meteen bedenk, waarom die automatische gewoonte om te dreigen wanneer ik het hoofd niet koel hou.

      Verwijderen